ถ้าหากไม่เคยเจ็บ ถ้าไม่เคยผ่าน หากวันนั้นไม่เคยเสียใจมาก่อน
ก็คงต้องฟูมฟาย ก็คงต้้องอ้อนวอน
จะเป็นจะตายกว่านี้แค่ไหน เมื่อเธอทิ้งไป

ถ้าหากไม่เคยเจ็บ ถ้าหากไม่เคยเจอ กับบทเรียนที่จำฝังใจมาก่อน
ก็คงต้องเศร้าเกิน ก้คงไม่ยอมนอน
และคงเอาแต่ร้องไห้เจียนตาย

*ไม่แข็งแรงมากพอเหมือนในวันนี้ น่าจะเป็นอะไรกว่านี้
ก็เพราะเคยเจอะอย่างนี้ถึงได้รู้

**ต้องขอบใจคนที่เคยทิ้งกันคนก่อนๆนั้น
ขอบใจคนที่ไม่รักกันที่ได้ทำให้เข้าใจ
ว่าอาการถูกทิ้งเป็นเช่นไร แค่เสียใจ แค่ไม่ถึงกับตาย
ไม่แรงอย่างที่คิด ไม่ช้าไม่นานก็หาย

ถ้าหากไม่เคยเจ็บ ถ้าหากไม่รักใคร คงไม่รู้ว่าความช้ำเป็นเช่นไร
ก็คงต้องคร่ำครวญ ก็คงจะมากมาย
และคงจะทนไม่ได้กว่านี้
ซ้ำ *,**,**
ไม่แรงอย่างที่คิด ไม่ช้าไม่นานก็หาย

*************************

คนเรามักจะมองผ่านเรื่องราวที่มันทำร้ายจิตใจ..

จะมีใครซักกี่คนกันที่จะมองเรื่องราวร้ายๆ ให้มันเป็นเรื่องราวที่ดีๆ

และยิ้มได้...

เค้าว่ากันว่า ผู้ชายมักจะรักผู้หญิง จากร้อย แล้วลดลงมาจนเป็นศูนย์..

ตรงกันข้ามผู้หญิงมักจะเริ่มต้นรักผู้ชายจากศูนย์ ไปจนถึงร้อย....

เวลาเราเศร้าเราเสียใจที่สุดแล้วเราทำยังไง...

เสียใจฟูมฟาย

แล้วคิดมั้ยว่า เพราะอะรัย.....

คำตอบก็คงต้องเป็นแบบเดิมๆคือ เว้นช่องว่างระหว่างความจริง

แล้วก็ได้แค่ปลอบใจตัวเอง..

ท้ายสุดแล้ว เราเองกลับไม่เคย เข้าใจตัวเองเลยด้วยซ้ำ...

ความเป็นจริง กลับมองข้าม..

แต่ไปจดจำกับสิ่งที่ไม่เป็นความจริง

ถ้าหากวันนี้หัวใจมันเข้มแข็ง...

คงไม่มีใครมานั่งร้องไห้เสียใจ..

ท้ายที่สุดแล้วหากเราเจอเรื่องราวร้ายๆแค่ไหน..

จะดีมั้ยถ้ามีใครสักคนเข้าใจเรา คอยอยู่เคียงข้างเราเสมอ..

ไม่ว่าจะร้ายดียังไง.

ลองมองดูรอบๆตัวมีใครบ้างมั้ยที่พร้อมยอมรับและอยู่เคียงข้างเราได้ตลอด

ถ้ามี นั่นหล่ะ คือเราต้องรักษาเค้าไว้ให้ดีที่สุด

..ก่อนที่จะไม่มีโอกาสแม้แต่จะพูดหรือทำ...

รักนะคนดี

ฟ้าใส..